Dzisiaj juz jestem spokojniejsza .
Nie jest lekko ,ale do przodu.Oswoiłam się już z nową sytuacją,pogodziłam z losem.
Będzie co ma być.Na wiele rzeczy nie mamy wpływu ,życie toczy się swoim torem i muszę się do tego przystosować .
Jestem tym wszystkim bardzo zmęczona ale nie ma rady.
Mam cichą nadzieję ,że już teraz częściej znajdę trochę czasu dla siebie chociażby po to aby coś naskrobać na blogu . Muszę znależć odskocznię od tego wszystkiego ,chociaż kilka chwil dziennie.
I będzie łatwiej.
No i tak trzymaj kochana - zobaczysz, że powoli wszystko się ułoży! Najważniejsze, że już myślisz trochę o swoich drobnych przyjemnościach. Wygadanie jest bardzo człowiekowi potrzebne - Twój blog i Twoje przemyślenia i niech tak zostanie. Pozdrawiam Kundziu bardzo serdecznie i uściski przesyłam.
OdpowiedzUsuńwitam Cię kochana - dobrze że już jesteś - pisałam na @ ale chyba nie dostałaś bo nie dałaś odpowiedzi - ściskam cieplutko - buziaki :)
OdpowiedzUsuńO , jak dobrze, że się odezwałaś.
OdpowiedzUsuńTo dobra wiadomość, że jakoś sobie poukładałaś sprawy.
I dobrze, że masz potrzebę zajęcia się czymś, jak na przykład pisanie bloga, żeby mieć odskocznię od tych trudnych chwil.
Co poradzić, że życie jest niesprawiedliwie zaplanowane.
Kiedy przychodzi czas na większą opiekę nad własnymi rodzicami to my same też jesteśmy coraz bardziej schorowane, zmęczone, słabsze.
Dlatego dobrze czasami pogadać.
Ściskam się serdecznie:)
Grasza44,Alinko,Pkela dziękuję że o mnie pamiętacie,chociaż ostatnio rzadko tu wpadałam .Teraz powoli nadrabiam zaległości w czytaniu .Pozdrawiam i przytulam serdecznie
OdpowiedzUsuń